دهان شویه

همه چیز در مورد دهان شویه ها

توسط: | برچسب ها: | دیدگاه ها: 0 | شهریور ۱۴ام, ۱۳۹۶

انواع دهان شویه

دهان شویه ها در دو گروه قرار می گیرند: ۱ – درمانی ۲ – زیبایی

 

  • دهان شویه های با اثر زیبایی

دهان شویه هایی که زیبایی یا تزئینی نام می گیرند، اثری موقت روی بوی بد دهان داشته و طعم خوشایند ایجاد می کنند ولی هیچ تأثیر شیمیایی یا بیولوژیکی ورای این اثرات موقت ندارند. در اصل اگر یک محصول نمی تواند باکتری هایی که باعث بوی بد دهان می شوند را از بین ببرد، پس در اصل فقط اثر تزئینی دارد.

 

دهان شویه با اثر زیبایی

 

  • دهان شویه های با اثر درمانی

دهان شویه های درمانی، حاوی عناصر فعالی هستند که شرایطی مثل بوی بد دهان، التهاب لثه، پلاک دندان و پوسیدگی دندان را کنترل می کنند و یا کاهش می دهند.

این عناصر فعال در دهان شویه های درمانی شامل:

  • Cetylpyridinium chloride یا CPC
  • کلر هگزیدین
  • روغن های لازم
  • فلوراید
  • پراکسید

هستند.

ستیل پریدینیوم کلراید می تواند باعث کاهش بوی بد دهان شود.

کلر هگزیدین و روغن های موجود در دهان شویه به کنترل پلاک دندانی و کنترل التهاب لثه کمک می کنند.

فلوراید ماده ای اثبات شده در جلوگیری از پوسیدگی دندان می باشد.

پراکسید نقش سفیدکنندگی دارد.

معمولاً دهان شویه کلر هگزیدین نیاز به نسخه دکتر دارد ولی دیگر دهان شویه ها در داروخانه به صورت OTC عرضه می شود.

دهان شویه های با اثر درمانی 

کاربردهای دهان شویه 

دهان شویه و بوی بد دهان:‌

عامل اصلی از بین برنده بوی بد دهان ترکیبات سولفوری فرار هستند که منشأ مختلفی دارند. مثل باقیمانده غذا، پلاک دندانی و باکتری هایی که در ارتباط با بیماری های دهان هستند. دهان شویه های cosmetic یا تزیینی به طور موقت جلوی بوی بد دهان را می گیرند ولی باعث از بین رفتن باکتری ها و یا ترکیبات سولفور نمی شوند.

ولی دهان شویه هایی که ترکیبات درمانی مثل آنتی باکتری ها دارند در کنترل طولانی مدت بوی بد دهان موثرند. مواد ضدباکتریایی در فرمول دهان شویه ها شامل کلرهگزیدین، کلرین دیوکسید، ستیل پریدنیوم کلراید و روغن های لازم (اکالیپتول، منتول، تیمول و متیل سالیسیلات) می باشد. مواد دیگری برای کنترل ترکیبات تولید کننده بو در دهان شویه ها هستند که شامل نمک های روی، کتون، terpene و ionone هستند.

اگرچه نشان داده شده است که دهان شویه های کلرهگزیدین باعث کاهش بوی بد دهان می شوند ولی به مقدار قابل توجهی هم تغییر رنگ دندانی ایجاد می کنند.

دهان شویه ها و بوی بد دهان

دهان شویه و التهاب لثه:

ترکیبات آنتی باکتریال موجود در دهان شویه مثل ستیل پرییدینیوم، کلر هگزیدین و روغن های لازم در کاهش پلاک دندانی و التهاب لثه موثر هستند. البته وقتی به همراه مسواک زدن روزانه و نخ دندان کشیدن استفاده شوند. ولی در عین حال ستیل پریدینیوم و کلرهگزیدین می توانند باعث تغییر رنگ دندان، زبان و ترمیم ها شوند. به همین دلیل توصیه می شود دهان شویه های حاوی ستیل پریدینیوم و کلرهگزیدین به مدت محدود ۱۰ – ۷ روز استفاده شوند.

 

دهان شویه و التهاب لثه

دهان شویه و پوسیدگی دندانی:

یون فلوراید که باعث بهبود و رمینرال شدن (remineralization) دندان می شود، در خیلی از دهان شویه ها وجود دارد. تحقیقات سیستماتیک نشان داده است که استفاده از دهان شویه فلوراید می تواند باعث کاهش پوسیدگی در بچه ها شود. بدون در نظر گرفتن اینکه آیا کودک در معرض دیگر منابع فلوراید دیگر مثل آب فلوراید دار و یا خمیردندان حاوی فلوراید بوده است یا نه.

بهداشت دندان

 

دهان شویه برای کاهش درد به صورت موضعی:

دهان شویه هایی که باعث کاهش درد می شوند، به طور عمده حاوی مواد بی حسی مثل لیدوکایین، بنزوکایین و…. هستند. علاوه بر این، بعضی ترکیبات موجود در دهان شویه ها به عنوان یک سد برای کاهش درد ثانویه ضایعات دهانی عمل می کنند و به کاهش درد ضایعات دهانی مثل زخم های آفتی کمک می کنند.

دهان شویه و سفید کردن دندان ها:‌

دهان شویه می تواند در کاهش رنگ دانه خارجی موثر باشد، در صورتی که در ترکیبات آن کاربامید پراکسید  و یا هیدروژن پراکسید وجود داشته باشد. محصولاتی که حاوی کاربامید پراکسید هستند معمولاً غلظت آن ۱۰ درصد می باشد. البته دهان شویه هایی که ادعا می کنند باعث سفیدی دندان می شوند ممکن است ۲ – ۱٫۵ درصد هیدروژن پراکسید داشته باشند. یک مطالعه نشان داده است که ۱۲ هفته استفاده از دهان شویه حاوی هیدروژن پراکسید با غلظت ۲ – ۱٫۵ درصد باعث تغییر رنگی مشابه ۲ هفته استفاده از ژل ۱۰% کاربامید پراکسید می شود.

سفید کردن دندان

دهان شویه و خشکی دهان:‌

زروستومى حالتی است که میزان ترشح بزاق در حفره های دهان کاهش پیدا می کند و از آنجاییکه کاهش بزاق احتمال پوسیدگی را افزایش می دهد، استفاده از یک دهان شویه حاوی فلوراید می تواند در رفع این مشکل کمک کند. البته چون خود الکل باعث خشکی دهان می شود، پس حتماً دهان شویه ای باید استفاده شود که الکل نداشته باشد.

بعضی دهان شویه ها حاوی آنزیم، ترکیبات سلولزی و موسین حیوانی هستند که می تواند ترکیب بزاق را تقلید کند و احساس وجود بزاق ایجاد کند و در نتیجه به کاهش عوارض ناشی از خشکی دهان کمک کند.

دهان شویه و ملاحظات سرطان دهان:‌

مصرف الکل و تنباکو به عنوان ریسک فاکتورهای ایجاد سرطان سر و گردن شناخته شده است. در نتیجه این بحث وجود داشت که آیا مصرف دهان شویه های حاوی الکل می تواند ریسک سرطان را بالا ببرد؟ یک مطالعه سیستماتیک نشان داده است که هیچ ارتباطی بین دهان شویه حاوی الکل و سرطان دهان وجود ندارد.

نکاتی که بیماران باید بدانند:

  • استفاده از دهان شویه جایگزین مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نمی باشد. استفاده از دهان شویه به همراه رعایت بهداشت دهان و دندان می تواند به کاهش بوی بد دهان، کاهش بیماری لثه، کاهش پوسیدگی کمک کند. همچنین دهان شویه های مخصوص می تواند به کاهش درد ناشی از زخم های دهانی و یا دهان خشک کمک کند.
  • دهان شویه های حاوی کلر هگزیدین و ستیل پریدینیوم را نمی توان طولانی مدت استفاده کرد. چون باعث تغییر رنگ دندان، زبان و ترمیم ها می شود. در نتیجه به توصیه دندانپزشک خود در مورد مدت زمان استفاده از این دهان شویه ها توجه کنید.
  • دهان شویه حاوی فلوراید در غلظت های مختلف و به صورت حاوی الکل و بدون الکل در بازار موجود است. بسته به غلظت فلوراید، دهان شویه می تواند روزانه و یا هفتگی مصرف شود. به دستور مصرف که روی دهان شویه در این ارتباط نوشته شده، دقت کنید. اگر فراموش کردید از دهان شویه استفاده کنید، دو برابر کردن دوز در دفعه بعد استفاده تأثیر درمانی ندارد.
  • دهان شویه فلوراید بعد از مسواک و نخ دندان زدن استفاده می شود و بعد از قرقره آن داخل دهان حتی آب نخورید تا دهان شویه روی سطح دندان های شما باقی بماند.

 

 

 

جمع بندی

دهان شویه ها بسته به نیاز شما، طبقه بندی شده اند.

دهان شویه ها دندانهای شما را تمیز نمی کند و جایگزین مسواک زدن و نخ دندان کشیدن نمی باشد.

دهان شویه های موجود در داروخانه نفس شما را تازه و با طراوت می کند. چون مثلاً در آن از طعم نعنا استفاده شده

دهان شویه ها معمولا حاوی فلوراید نمی باشند، مگر آنکه روی آن نوشته شود حاوی فلوراید است.

دهان شویه ممکن است حاوی الکل باشد و داشتن الکل می تواند برای بیمار ایجاد ناراحتی کند. اما خوشبختانه دهان شویه بدون الکل هم وجود دارد.

بسیاری از دهان شویه ها حاوی CPC هستند (cetylpyridinium chloride). این ماده در بسیاری از محصولات بهداشتی دیده می شود. CPC ایمن و موثر است از این لحاظ که در دهان شویه ها می تواند به سطح باکتری ها متصل شود و آن ها را منهدم کند. در نتیجه روی دندان تجمع نمی کنند.

دهان شویه های حاوی فلورای، پلاک را از بین نمی برند. بلکه دندان شما را در برابر اسید تولید شده توسط پلاک باکتری محافظت می کند و بنابراین جایگزین مسواک و نخ دندان نیست. فلوراید موجود در دهان شویه به مینای دندان شما وارد می شود و در بیمارانی که مستعد پوسیدگی هستند از ایجاد حفره و پوسیدگی جلوگیری می کند.

دهان شویه های حاوی فوراید را باید بعد از مسواک زدن و نخ ندان کشیدن استفاده کنید.

دهان شویه ها برای کودکان زیر ۶ سال مناسب نیستند چون احتمال قورت دادن آن بالا است.

 

 

 

ارسال پاسخ